ചെറുപ്പത്തിലെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലനായിരുന്നു റേഷൻ കട

സ്കൂൾ വിട്ട് ഓടി വന്നു പരിപ്പിന്റെ കറിയും ചോറും തിന്ന് കളിക്കാൻ
പോവുമ്പോൾ ഉമ്മ പറയും
ഉപ്പ പറഞ്ഞിക്ക് റേഷൻ പീട്യേ പോയി അരിമാങ്ങാൻ

എനക്കാവൂല ഞാൻ തീർത്തു പറയും

കാരണം എല്ലന്നും പോണം ഇന്ന് പോരെലാണങ്കിൽ നാള എളാപ്പാന്റ്യാട
ഒരു ദിവസം അരികിട്ടുംമ്പോൾ അന്ന് ചിമ്മിണി കിട്ടുല അല്ലേല പഞ്ചാര കിട്ടൂല അയ്യെന്നെ 


അത് പറയുമ്പോൾ അറിയാതെ കണ്ണ്
ഇറയിൽ ഉപ്പ തിരികി വെച്ച ചൂരൽ വടിയിൽ തറക്കും

കാർഡും സഞ്ചിയും ഇങ്ങേടുതുട് ഞാൻ വിളിച്ചു പറയും

അന്നേരം ഉമ്മ കാർഡും സഞ്ചിയുമായിവരും കൂട്ടത്തിൽ അഞ്ച് ലിറ്ററിന്റെ ഒരു കന്നാസും ചിമ്മിണി മാങ്ങ്വെൻ

പൈശ കാർഡില് ഉണ്ട് പച്ചരിയാനെ മാങ്ങണ്ട

പഞ്ചാര എപ്പം ബെരുമെന്നു ചോയ്ക്കണം
കന്നാസിന്റെ മൂടി നല്ലണം കുടുക്കീടണം
എന്നല്ലാം ഉമ്മ പിറു പിറ്ത്ത് കൊണ്ടിരിക്കും

സഞ്ചിയിൽ കാർഡു ഇട്ടു ചുരുട്ടി കന്നാസും എടുത്തു ഞാൻ ഓടും
അന്നേരം ഉമ്മ വിളിച്ചു പറയും കാർഡു ചേര്ത്തു കയിഞ്ഞാൽ
ആട വെച്ചു മറന്നു പോർതേ

പലപ്പോയും അരിയും മാങ്ങി വന്നാൽ സഞ്ചിയിൽ കാർഡു ഇണ്ടാവൂല

അല്ലങ്കിലോ അയിന് ഒരു കവറല്ലാം ഇട്ടു പൊന്നിച്ചാ ഉപ്പ കൊണ്ടാക്കല്


പോന്ന പോക്കിൽ റേഷൻ പീട്യെന്നു ആരങ്കിലും ബെരുന്നുണ്ടോന്നു ഞാൻ നോക്കും
ഒന്നുനും അല്ല ആട തെരക്കുണ്ടോന്നു അറിയാൻ

ഒരുദിവസം അമ്മദ്ക്ക അരി മാങ്ങി ബെരുന്നേരം ഞാൻ ചോയ്ച്ചു അല്ല അമ്മദ്ക്കാ
റേഷൻ പീട്യേല് തെരക്കുണ്ടോ

തെരക്കൊന്നും ഇല്ല മനെ അരിയും പഞ്ചാരെല്ലാം ഉണ്ട്

അന്നേരം എന്റെ മീടങ്ങ്‌ ഇളിഞ്ഞ് പോയിക്ക്

ഓടി കിതച്ചു റേഷൻ പീട്യേല് എത്തിയാൽ
കാർഡിന്റെ അട്ടികാണ്മ്മം ബോധാങ്ങ് കെട്ടുപോവും

എന്നാലും വലിയ ദ്രമ്മിൽ നിന്ന് ചിമ്മിണി ചെറിയ ദ്രമ്മിലേക്ക് പൈപ്പ് ഇട്ടു വലിക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല സുഖമായിരുന്നു

കണിയാം മൂലയിൽ അസ്സു എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പറയും ആയ്ചേന്റെ
അരിയും പഞ്ചാരേം ചിമ്മിണിയും മാണോന്ന്

പത്തു കിലോ അരി തലയിലും ബെച്ച് കന്നാസും തൂക്കി ഞാനൊരു നടത്തം ഉണ്ട്

കണ്ടാൽ ബിജാരിക്കും അരിചാക്കൊട്യാ കൊണ്ട് ബെരുന്നെന്ന്

കൊച്ചീസ് — feeling happy.